Stukken die op hun plaats vallen
De laatste sessie is erg lang blijven doorwerken in de voorbije weken.
De eerste dagen, veel bezig geweest met inner child en de beelden die ik daarvan zag. Ik kon er erg makkelijk terug mee contact maken, als ik even vertraagde en ze bleven door mijn hoofd spelen. Maar ook de kracht in de vrouwenlijn, het beeld van de bergleeuwin deden hun werk. Het maakte dat ik heen en weer bewoog tussen levensvreugde enerzijds en verdriet en rouw anderzijds om hoe het soms was als kind was.
De weken erna via dagboekfragmenten en brieven verder bezig geweest met verwerking en heling.
Ik voel dat stukken op hun plaats vallen, minder leegte in mezelf, meer verbinding met men lijf, ook meer stroming. En ergens ook een kracht die groeit in mij.
Ik ben jullie zo dankbaar voor het mooie werk dat jullie doen. En voor de manier waarop jullie het doen. Zonder angst om in de diepte te gaan en aan te gaan waar het echt om gaat én tegelijk met veel voorzichtigheid en veiligheid. Hoe jullie de krachtbronnen inbrachten en mee lieten lopen, hoe jullie die moeilijke periodes in mijn leven onderdeel maken van een bredere reis. En dan de vrouwelijke en mannelijke energie die zo mooi samen gaan. Voor mij biedt dat ongelofelijk veel veiligheid om naar de plekken te gaan waar ik bang voor ben. En het maakt ook de verwerking achteraf doenbaar. Ik ben jullie dankbaar, zonder jullie mooie werk zou ik nooit staan waar ik nu sta.
Onze reis samen is nog niet klaar, dat voel ik ook. Dus tot de volgende keer in Haarlem!
Birgit